Mostrar mensagens com a etiqueta A língua na Idade Moderna. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta A língua na Idade Moderna. Mostrar todas as mensagens

quarta-feira, 20 de março de 2013

A Língua na Idade Moderna



Por José Manuel Barbosa


-Os séculos Obscuros e os Padres Ilustrados na Galiza


Ao quebrar-se a unidade política galego-portuguesa de época medieval, fazem que as políticas linguísticas em ambos os países sejam diferentes. Em Portugal o centro de gravidade político desloca-se do Norte para o Centro-Sul, enquanto na Galiza se desloca para Castela. Em Portugal a nossa língua faz-se língua nacional enquanto na Galiza fica como fala popular despretigiada por um poder castelhano ao que não lhe interessam as necessidades da Galiza.  Os nossos dous países vão apanhar caminhos diferentes afastados por uma fronteira política artificial, incómoda e indesejável; assim as falas  portuguesas sob a influência substrática moçarábiga enriquecem-se com o contacto com outras línguas e o cultivo literário, mas as falas galegas ficam sem cultivo, empobrecidas e deturpadas pela pressão do castelhano que o vulgariza, desprestigia e desrespeita fechando-lhe a possibilidade de se governar a si próprio e de criar uma literatura que lhe dê flor.
 A variante lusitana, enriquece-se com as profundas renovações do Renascimento e do Humanismo que a fornecem dum vocabulário culto e adequado a novos campos léxicos surgidos das necessidades e inventos do momento histórico, do mesmo jeito do que as outras línguas romances; a variante galega fica ruralizada e reduzida a fala coloquial e familiar na que a única literatura existente que há é de tipo popular e oral. O mundo do agro, dos marinheiros e das profissões tradicionais conserva a sua riqueza mas a modernidade não é capaz de chegar ali onde o castelhano começa a ganhar a posição.
 O castelhano passa-se a ser agora a língua de cultura dos galegos, assim como da administração, agindo de superestrato sobre a fala do país e gerando uma situação de diglossia -neste caso exo-diglossia- que leva a uma série de mudanças na língua dos galegos que ao lado das variações expontâneas da própria fala vai criar uma consciência de dependência e de subordinariedade a respeito do castelhano.
 Ao faltar-lhe o modelo escrito, já que o modelo português fica afastado por razões políticas, a fala dialectaliza-se e castelhaniza-se ao ser utilizado o castelhano como modelo formal.
 Diz-nos Manuel Portas que no léxico só se vai conservar em bom uso o pertencente ao âmbito rústico, rural e marinheiro, mas todo o léxico da administração e do mundo espiritual e/ou intelectual não fica desenvolvido suficientemente, desaparece o existente ou é substituído pelo castelhano (1991:57-63).
Na Fonética vão-se produzir algumas deturpações; umas como consequência da própria evolução da língua sem modelo de correção e outras condicionadas pelo espanhol. Todas elas vão determinar a feição da língua dessa época histórica e de épocas posteriores que hão de vir daí em adiante, mas também na grafia acabam por esquecer-se as formas medievais exceto algumas honrosas exceções., Quando se escreve em galego, faz-se com a ortografia do espanhol que mesmo é decalcada das mudanças que a língua de Castela leva a cabo no século XVIII: Formas gráficas como o uso do B e do V, também do Ç e do Z ao jeito galego-portuguesa histórico que até a altura coincidiam com os usos em espanhol deixam de ser usadas quando a RAE (Real Academia Espanhola da Língua) decide mudar os seus usos no castelhano para a forma atual no ano 1726 ao publicar o “Diccionario de Autoridades”. Grafias como o “Que” “Qui” em palavras como “frequente” “aquífero” são deixadas pelo uso do “cue” “cui” (frecuente, acuifero) quando a própria RAE modifica a ortografia do castelhano em 1815.
Mesmo os usos do acento são decalques das formas que a RAE preceitua para o espanhol esquecendo os que adatam para a língua da Galiza a diferente abertura das vogais na língua do país e afastando os usos escritos do resto da lusofonia/galeguia internacional.
 Da mesma forma do que a maioria das línguas da Europa ficam fixadas por gramáticas, na Galiza os estudiosos, linguistas e escritores que puderam ter preocupações relacionadas com o cultivo e correção da língua não vão passar à história pelas suas inquietações corretoras e de fixar normas, nem sequer em muitos casos por usar a língua do país. A imprensa, recém descoberta, não vai trabalhar para a língua dos galegos e só contamos com um pobre Vocabulário do Bacharel Olea no 1536 para além de contributos dos professores da Universidade de Salamanca Fernán Nuñez e Gonzalo Correas cujo fim não é cultivar a língua, mas estudá-la como quem estuda um raro exemplar de ofídio tropical ou os costumes tribais duma tribo da Nova Guiné.
 A maior parte dos textos redigidos na Galiza são editados em latim ou castelhano enquanto a fala do país, praticamente aliterária e acultural fica ágrafa e dialetalizada, pretensamente inútil para a ciência, a arte, a cultura e a religião. Tudo em favor do castelhano. 
 É a consequência das leis das Cortes de Toledo de 1480 que ordenavam o conhecimento obrigatório do castelhano para obter o título de escrivão. Isto vai fazer quase desaparecer a língua dos galegos dos documentos oficiais que junto com outros condicionantes políticos e económicos faz com que o galego-português da Galiza esmoreça pouco a pouco do ponto de vista da escrita, mas não no oral já que o povo mantém a língua como instrumento de uso normal e habitual. Só uma minoria próxima ao poder político usa e mantém o castelhano como a sua língua embora não possa substrair-se à língua do país na que estão inseridos por razões óbvias.
 É em 1768 quando a Real Cédula de Aranjuez obriga a que no ensino se use o castelhano em toda a Monarquia Católica ou Monarquia Hispânica (1). Esta normativa atinge também à Galiza por ser um reino incluído dentro desta Monarquia mas com muitos obstáculos para se impor porque a maioria da população galega está longe do ensino pela sua condição económica camponesa, marinheira e em qualquer caso popular.
 Pelo contrário, os nobres já castelhanizados de antes podem aceder à instrução e portanto à castelhanização maciça embora a sua inclusão no mundo popular galaico não permita que a língua do país lhes seja totalmente alheia. (Portas:1991:54-63)
 O galego-português desta época é maioritariamente falado embora existam textos escritos, sobretudo no período Barroco, breves poesias ou obras de teatro como o “Entremez famoso sobre a pesca do rio Minho” de Gabriel Feijó de Araújo, ou os cantos natalícios, cantigas de cego, de berço, contos, cantos de trabalho, entrudos, regueifas, etc.
 A castelhanização lexical, ortográfica, morfológico-sintáctica e de estilo começa a fazer a sua aparição mas é durante o século XVIII quando a ilustração começa também a fazer o seu trabalho de crítica e reivindicação. São os Padres Ilustrados  que contestam a situação sócio-económica, política, cultural e linguística do país, a situação de marginalização da língua reivindicando uma autoestima necessária. 

 O Padre Feijó, o Padre Sobreira, o Cura de Friume e o Padre Sarmento são os que empregam os seus esforços em reconhecerem a inalterável unidade linguística galego-portuguesa para além de levar a cabo um trabalho de recolha lexical, de criação poética e reivindicação do ensino na língua do país inestimável. Não se pense com isto que a igreja trabalhava em prol da cultura e da língua do país mas pelo contrário. É esta instituição a que contribuiu com mais força para o uso e introdução do castelhano entre o povo e na documentação, mesmo até ao incumprimento do Concílio de Trento de 1562 no que se tivera acordado a utilização das chamadas línguas vernáculas no seu labor pastoral com o objectivo de que no povo se pudesse perceer melhor a mensagem cristã que até essa altura se vinha fazendo em latim. 
 Comentam-nos os professores Carlos Garrido e Carles Riera (2000:17-39) que a igreja galega desatende isso até o ponto de introduzir graves castelhanismos na fala popular como “iglésia”, “pueblo”, “Dios”, etc..

Texto

Respice finem

Morte cruel, esa tredora mañá
de roubar de non cato a humana vida
con que ollos a podeche ver comprida
na santa Reina que hoxe perde España?

Se aquel rancor que te carcome e laña
che tiña a mao, para matar, erguida,
non deras noutra parte esa ferida
donde non fora a lástima tamaña?

Non se torçera aquel fatal costume
i a lei que iguala do morrer na sorte
os altos Reis cos baixos labradores?

Terrible, en fin, é teu poder, oh, Morte!,
pois diante de ti Reis e señores
son néboa, sobra, póo, son vento e fume.

Pedro Vázquez de Neira. Relación de las Exequias de la Reina Doña
Margarita de Austria. 1611.

Texto

Canto Natalício

Ay se nosso Deus galego se faze
Vamos a cantar à choucinha em que nasce
Ay se sua May é de Compostela
Vamos a cantar formosa galega.

Todo Galeguinho toque churumbela
Que o meninho belo é da nossa terra.
Façamos-lhe todos a dança galega
Que está desnudinho, e chora, e trema.

Pois nasce em Galiza à falda da serra,
Galego se faze, é da nossa terra!

Vilancico do ano 1637editado por Carolina Michaelis de Vasconcelos

 

-Unificação da língua em Portugal



No Portugal do século XVIII o florescimento da língua é real e frutífero; a Academia Real das Ciências, fundada no 1779 pelo Duque de Lafões e o abade Correia da Serra trabalha na afixação da língua com o vocabulário Português-Latino em 10 Volumes e o Dicionário de Morais da Silva.

 O estudo da língua leva-se a cabo por personagens como Duarte Nunes de Leão embora a divagação retórica faz com que os resultados práticos venham com o aparecimento do Vocabulário Português feito por Bluteau, precursor do dicionário de Morais da Silva.

 Os contactos com outras línguas e o tratamento culto do português fazem com que haja um aumento dos latinismos e neologismos assim como um grande acréscimo dos galicismos mercê à hegemonia política e cultural francesa nos séculos XVIII e XIX. No entanto, a entrada de formas holandesas, italianas e das línguas nativas dos povos em contacto com os portugueses também se faz sentir fundamente. 
 O pedantismo da época sustenta um marcado purismo e contribui para a recuperação de arcaísmos quinhentistas até que o critério histórico-comparativo senta as bases da literatura tradicional com o que vem nascer o romantismo.

 Já no século XIX, quando o romantismo é o estilo que marca a estética da época, a força de expressão dos grandes vultos da literatura na nossa língua, como Alexandre Herculano, Almeida Garret ou Camilo Castelo Branco abre passagem ao sentimentalismo e à entrada do léxico francês à moda.

 Posteriormente, o realismo é o seguinte  estilo com o qual começa a literatura portuguesa a chegar aos nossos dias junto com o conceito do português contemporâneo. Antero de Quental, Oliveira Martins e Eça de Queiros –neto de galegos-, são os grandes dos fins do XIX começando o século com grandes personagens da literatura, já não só portuguesa, mas universal, como Teixeira de Pascoães, Sá Carneiro ou o grandíssimo Fernando Pessoa –também neto de galegos-.


 Reunem-se em Coimbra no ano de 1927 em torno à revista “Presença” um grupo de literatos dos que há que salientar um de entre todos, o trasmontano Miguel Torga. Torga é um dos mais grandes literatos portugueses do século XX, vinculado afetivamente às terras da Galiza portuguesa do interior e com os olhos e o coração postos nas terras do Norte. Grandes nomes de autores do XX são Ferreira de Castro, Fernando Namora, Gomes Ferreira, Manuel Ferreira, Vergílio Ferreira e Agustina Bessa e Luís. A literatura na nossa língua vai entrando no tempo e fazendo parte da história da literatura universal segundo vai entrando o século das grandes guerras. Grandes literatos, grandes figuras e lento acordar das letras e das consciências na civilização do mar e do granito.



Texto



Liberdade, onde estás? Quem te demora?

Quem faz que o teu influxo em nós não caia?

Porque (triste de mim!) porque não raia

Já na esfera da Lísia a tua aurora?



Da santa redenção é vinda a hora

A esta parte do mundo, que desmaia.

Oh! Venha... Oh! Venha, e trémulo descaia

Despotismo feroz, que nos devora!



Eia! Acode ao mortal que, frio e mudo,

Oculta o pátrio amor, torce a vontade,

E em fingir, por temor, empenha estudo.



Movam nossos grilhões tua piedade;

Nosso númen tu és, e glória, e tudo,

Mãe do génio e prazer, ó Liberdade!



                                               Rimas. Manuel Maria Hedois Barbosa du Bocage. S. XVIII







Texto



Este inferno de amar –como eu amo!

Quem mo pôs aqui n’alma...Quem foi?

Esta chama que alenta e consome,

Que é a vida –e que a vida destrói-

Como é que se veio a atear,

Quando –ai quando se há-de ela apagar?



Eu não sei, não me lembra; o passado,

A outra vida que dantes vivi

Era um sonho talvez... –foi um sonho-

Em que paz tão serena a dormi!

Oh! que doce era aquele sonhar...

Quem me veio, ai de mim! Despertar?



Só me lembra que um dia formoso

Eu passei...dava o sol tanta luz!

E os meus olhos, que vagos giravam,

Em seus olhos ardentes os pus.

Que fez ela? Eu que fiz? –Não no sei;

Mas nessa hora a viver comecei...



Folhas caidas. João Baptista da Silva Leitão de  Almeida Garret. (1853)





Texto



Terra da minha infância,

Tecto de meus maiores,

Meu breve jardinzinho,

Minhas pendidas flores,



Harmonioso e santo

Sino do presbitério,

Cruzeiro venerando

Do humilde cemitério,

Onde os avós dormiram,

E dormirão os pais:

Onde eu talvez não durma,

Nem reze, talvez, mais,



Eu vos saúdo! E o longo

Suspiro amargurado

Vos mando. É quanto pode

Mandar pobre soldado.



Sobre as cavadas ondas

Dos mares procelosos,

Por vós já fiz soar

Meus cantos dolorosos.



Porque em meu sangue ardia

A febre da saudade,

Febre que só minora

Sopro de tempestade;



Mas que se irrita, e dura

Quando é tranquilo o mar;

Quando da pátria o céu

Céu puro vem lembrar;

Quando, no extremo ocaso,

A nuvem vaporosa,

À frouxa luz da tarde,

Na cor imita a rosa;



O soldado. Alexandre Herculano. (1832)





Texto

                                Mar Português



Ó mar salgado, quanto do teu sal

São lágrimas de Portugal!

Por te cruzarmos, quantas mães choraram,

Quantos filhos em vão rezaram!

Quantas noivas ficaram por casar

Para que fosses nosso, ó mar!



Valeu a pena? Tudo vale a pena

Se a alma não é pequena.

Quem quer passar além do Bojador

Tem que passar além da dor.

Deus ao mar o perigo e o abismo deu,

Mas nele é que espelhou o céu.



Mensagem. Fernando Pessoa



Referências:

(1)  Monarquia Católica ou Monarquia Hispânica é nome oficial do ente político-administrativo que os livros de História denominam com o nome incorreto de Reino da Espanha, Império Espanhol, Coroa de Espanha ou simplesmente Espanha



http://israelmv.wordpress.com/tag/seculos-escuros/


Bibliografia:

Geral:

Armada Pita, X-L. (1999). Unha revisión historiográfica do celtismo galego. In “Os Celtas da Europa Atlántica. Actas do I Congresso galego sobre a cultura celta”. Ferrol. Agosto. 1997. Ed. Concello de Ferrol.

Almanaque Abril, 20a (1994) e 21a (1995) edições. Editora Abril, São Paulo, Brasil.

Azevedo Filho, Leodegário A. (1983), História da Literatura Portuguesa - Volume I: A Poesia dos Trovadores Galego-Portugueses. Edições Tempo Brasileiro, Rio de Janeiro, Brasil

Ballester, Xaverio: Sobre el origen de las lenguas indoeuropeas prerromanas de la Península Ibérica. Revista “Arse”, 32/3 (1998/9), pp. 65-82. Conferencia pronunciada o 23/03/99 durante as XIV Jornadas de la Sociedad Española de Estudios clásicos (Valencia 22-27-III-1999) com o nome de “La Filología clásica prerromana en España: pasado, presente, futuro

Brañas, Rosa. (1995). Indíxenas e Romanos na Galicia céltica. Ed. Libreria Follas Novas.

Carvalho Calero, R. (1983). Da Fala e da Escrita. Ourense. Galiza Editora. Ourense

Carvalho Calero, R. (1974). Gramática elemental del gallego común”. Galaxia. Vigo.

Calvet, Louis-Jean (1999). Pour une écologie des langues du monde. Paris: Plon


Coseriu, Eugenio: El gallego en la historia y en la actualidad. Actas do II Congresso Internacional da Língua Galego-portuguesa na Galiza. AGAL. Compostela. 1987.

Cuesta, Pilar V. e Mendes da Luz, Maria A. (1971), Gramática da Língua Portuguesa, pp. 119-154. Colecção Lexis, Edições 70, Lisboa, Portugal. 

Cunha, Celso e Cintra, Luís F. Lindley (1985), Nova Gramática do Português Contemporâneo, cap. 2, pp. 9-14. Editora Nova Fronteira, Rio de Janeiro, Brasil

Culbert, Sidney S. (1987), The principal languages of the World, em The World Almanac and Book of Facts - 1987, p. 216. Pharos Books, New York, EUA

Dobarro Paz; XM, Freixeiro Mato, X.R.; Martínez Pereiro, C.P.; Salinas Portugal, F.: Literatura galego-portuguesa medieval. Via Láctea ed. Compostela. 1987

Ethnologue, Languages of the World. 13ª edição, 1999 http://www.ethnologue.com/

Garcia Fernandez-Albalat, Blanca. (1990). Guerra y Religión en la Gallaecia y la Lusitania antiguas. Sada-Crunha. Edicións do Castro.

Garrido; C e Riera C: Manual de Galego Científico. Ed. AGAL. Crunha. 2000.

Gonzalez Lopez, Emilio (1978): “ Grandeza e decadencia do reino de Galicia” E. Galaxia. Vigo.

Holm, J. (1989): Pidgins and Creoles. Cambridge. Cambridge University Press. (2 Volumes)

Lapesa, Rafael. (1991): Historia de la lengua española”. Madrid. Ed. Gredos. Biblioteca Románica Hispánica. 9ª Ed. Corrigida e acrescentada

López Barja, Pedro: La provincia Transduriana. pp. 31-45; em F. Javier Sánchez Palencia y Julio Mangas (coord.): El Edicto del Bierzo. Augusto y el Noroeste de Hispania. Fundación Las Médulas con el patrocinio de Unión FENOSA. Ponferrada. 2001

Lopez Carreira, Anselmo. (2005): O reino medieval de Galicia”. A Nosa Terra. Vigo

Lopez Carreira, Anselmo. (2003): Os reis de Galicia”. A Nosa Terra. Vigo

Martins Estêvez, Higino (2008): “As tribos galaicas. Proto-história da galiza à luz dos dados linguísiticos” Edições da Galiza. Barcelona

Mattos e Silva, Rosa V.  O Português Arcaico - Morfologia e Sintaxe. Editora Contexto, São Paulo, Brasil. 1994.

Montero Santalha, J. M.; Passado, presente e futuro do nosso idioma, do ensino e da sua normalizaçom. XXVII Jornadas de Ensino de Galiza e Portugal. Ourense. 2003. In Descargas PGL (Portal Galego da Língua) http://www.agal-gz.org 

Mundy, John J; Europe in the High Middle Ages. Longman. London and New York. 1991

Mundy, John J. (1991): Europe in the High Middle Ages”. Longman. London and New York.
Novo Dicionário Aurélio da Língua Portuguesa, 2a edição (revista e ampliada, 1986). Editora Nova Fronteira, São Paulo, Brasil. 

Omnès, Robert. (1999). Le substract celtique en galicien et en castillan” In “Les Celtes et la peninsule Iberique”. Triade nº5. Université de la Bretagne Occidentale-Brest. Pp. 247-268.

Pena Graña, André. O reino de Galiza na Idade Media. Revista Terra e Tempo 2ª época, 1, 1995

Pereira, Dulce. 1992. “Crioulos de Base Portuguesa”. In A. L. Ferronha, E. Lourenço, J. Mattoso, A. C. Medeiros, R. Marquilhas,  M. Barros Ferreira, M. Bettencourt, R. M. Loureiro, D. Pereira, Atlas da Língua Portuguesa. Lisboa. Imprensa Nacional. Comissão Nacional para os Descobrimentos, União Latina. 120-125 

Pereira Dulce. 1997. “Crioulidade – (Palavras Leva-as o Vento…)” Comunicação ao Encontro sobre a Crioulidade, Homenagem a Mário António Fernandes de Oliveira, FCSH, Universidade Nova

Portas, Manuel: Língua e sociedade na Galiza. Bahia ed. Crunha 1991

Rico, Sebastián: Presencia da língua galega. Ediciós do Castro. A Crunha, 1973, pp 8-9 e Marcial Valladares: Elementos de Gramática gallega. Galáxia. Fundación Penzol. Vigo. 1970. 

Rodrigues Lapa, M. (1981) : Lições de Literatura Portuguesa. Época medieval”. 10ª Edição. Coimbra Editora Limitada.

Ruffato, Luiz (escritor brasileiro): Galeguia. Revista Agália. Nº 89-90 (1ºSemestre 2007) pp 213-214.

Sanchez Palencia, F-J e Mangas, J (Coords): El Edicto del Bierzo. Augusto y el Noroeste de Hispania. Fundación Las Medulas. Ponferrada. 2000

Schmoll, Ulrich (1959): “Die Sprachen der Vorkeltischen Indogermanen Hispaniens und das Keltiberische”. Wiesbaden. Otto Harrassowitz.

Teyssier, Paul. (1982(1980)). História da língua portuguesa. Lisboa: Sá da Costa

Vázquez Cuesta, Pilar e Mendes da Luz, Maria Albertina: Gramática Portuguesa. Tomo I. Terceira ediçom corrigida e acrescentada. Primeira reimpressom. Editorial Gredos. Biblioteca Românica hispânica. 1987. Madrid.

VVAA. de Juana, Jesus e Prada, Julio (coords):  Historia contemporánea de Galicia. Ariel Historia. Barcelona. 2005

Walter, Henriette (1994), A Aventura das Línguas do Ocidente - A sua Origem, a sua História, a sua Geografia (tradução de Manuel Ramos). Terramar, Lisboa, Portugal

G. Weber, "Top Languages",Language Monthly, 3: 12-18, 1997, ISSN 1369-9733

Wright, R: “La enseñanza de la ortografía en la Galicia de hace mil anos”. Verba, 18, 1991

sexta-feira, 19 de fevereiro de 2010

Leis que proibiram o galego


Leis que fizeram que os galegos falassem castelhano “voluntariamente”.
Um 23 de abril de 2001, um monarca comentou algo así como: "... a nadie se le obligó nunca a hablar en castellano..." 
Vamos falar, portanto, do problema galego mas as leis foram desde Madrid para todo o Estado e servem tanto para galegos, como para catalães, como para bascos. Este trabalho saiu de várias páginas webs e livros. Também vai acrescentada a bibliografia, quer dizer, a origem dos textos legais aos que nos estamos a referir, por se alguém quer comprová-lo. Ponho na sua língua original, que sei que os galegos percebem. Aguardo que não vos importeis:


Felipe V de Bourbon



El Consejo de Castilla al rey Felipe V, después de la caída de Barcelona en 1714
"Supuesta y asensada la calidad de que se hayan de abolir, borrar, quitar enteramente los fueros, constituciones, usos, costumbres y privilegios que gozaba el Principado, será bien que las con que en su lugar haya de ser gobernado y mantenido en justicia, las mande V.M. ejercer con la calidad de por ahora; y que sea practicado desde luego las leyes de Castilla así en lo civil como en lo criminal, actuando en lengua castellana, a reserva de aquellos pequeños lugares que, por su miseria y situación en la montaña, en que será justo se dispense esta condición, hasta que la comunicación y el trato haga menos difícil y costosa su introducción en ellos (...) Que en las escuelas de primeras letras y de Gramática no se permitan libros en lengua catalana, escribir ni hablar en ella dentro de las escuelas, y que la Doctrina cristiana sea y la aprendan en castellano."
Felipe V, 1717, ‘Carta del Rey a los Corregidores’, sobre la aplicación del Decreto de Nueva Planta
"Pondrá el corregidor el mayor cuidado en introducir la lengua castellana, a cuyo fin dará providencias más templadas y disimuladas para que se note el efecto sin que se note el cuidado."
Carlos III de Bourbon




Real cédula de Carlos III de 23 de mayo de 1768
"(...) Para que en todo el Reyno se actúe y enseñe en lengua castellana. (...) y a este efecto derogo y anulo todas qualesquier resoluciones, o estilos, que haya en contrario, y esto mismo recomendará el mi Consejo a los Ordinarios Diocesanos, para que en sus Curias se actúe en lengua castellana.
Finalmente mando, que la enseñanza de primeras Letras, Latinidad y Retórica, se haga en lengua castellana generalmente, donde quiera que no se practique, cuidando de su cumplimiento las Audiencias y Justicias respectivas."
Real cédula de Carlos III de 10 de mayo de 1770
"Por la presente ordeno y mando a mis Virreyes del Perú, Nueva Granada, Nuevo Reyno de Granada..., que cada uno de la parte que respectivamente le tocare, guarden, cumplan y ejecuten, y hagan guardar, cumplir y ejecutar puntual y efectivamente la enunciado mi Real Resolución (...), para que de una vez se llegue a conseguir el que estingan los diferentes idiomas, de que se una en los mismos dominios, y sólo se hable el castellano, como está mandado por repetidas Reales Cédulas y Órdenes expedidas en el asunto."
Real Decreto del 28 de Diciembre de 1799
"En ningún teatro de España se podrán representar, cantar ni bailar piezas que no sean en idioma castellano, y actuadas por Actores y Actrices nacionales o naturalizados en estos Reinos, así como está mandado para los de Madrid en Real Orden de 28 de Diciembre de 1799."
Regente Maria Cristina de Bourbon Dos Sicílias



Gobierno Superior Político de Baleares, Mallorca Regencia de Maria, 22 de febrero de 1837
"Cada maestro ó maestra tendrá una sortija de metal, que el lunes entregará á uno de sus discípulos, advirtiendo á los demás que dentro del umbral de la escuela ninguno hable palabra que no sea en castellano, so pena de que oyéndola aquel que tiene la sortija, se la entregará en el momento, y el culpable no podrá negarse á recibirla; pero con el bien entendido de que en oyendo este en el mismo local que otro condiscípulo incurre en la misma falta, tendrá acción á pasarle el anillo, y este á otro en caso igual, y así sucesivamente durante la semana hasta la tarde del sábado, en que á la hora señalada aquel en cuyo poder se encuentre el anillo sufra la pena."


Isabel II de Bourbon




Ley de Instrucción Pública de 9 de septiembre de 1857
"Art. 88. La Gramática y Ortografía de la Academia Española serán texto obligatorio y único para estas materias en la enseñanza pública."
Ley de 28 de mayo de 1862, del Notariado
"Art. 25. Los instrumentos públicos se redactarán en lengua castellana, y se escribirán con letra clara, sin abreviaturas y sin blancos..."
Boletín Oficial de la Provincia de Barcelona 29 de enero de 1867
"A la vista de la comunicación pasada a este ministerio por el censor interino de teatros del reino, con fecha de cuatro del corriente, en la que se hace notar el gran número de producciones dramáticas que se presentan a la censura, escritas en los diferentes dialectos y considerando que esta novedad ha de contribuir forzosamente a fomentar el espíritu autóctono de los mismos, destruyendo el medio más eficaz para que se generalice el uso de la lengua nacional, la Reina (q.D.G.) ha tenido a bien disponer que en adelante no se admitan a la censura obras escritas en qualquiera de los dialectos de las provincias de España."
Alfonso XIII de Bourbon




Real Decreto de 21 de noviembre de 1902
"Los maestros y maestras de Instrucción Primaria que enseñasen a sus discípulos la Doctrina Cristiana u otra cualquiera materia en un idioma o dialecto que no sea la lengua castellana serán castigados por primera vez con amonestación por parte del inspector provincial de Primera Enseñanza, quien dará cuenta del hecho al Ministerio del ramo, y si reincidiese, después de haber sufrido una amonestación, serán separados del Magisterio oficial, perdiendo cuantos derechos les reconoce la Ley."


Alfonso XIII de Bourbon e Ditadura de Miguel Primo de Ribera




Real Decreto contra el separatismo de 1923
"Art. 2. No podrá usarse por las personas investidas de autoridad otro idioma que el castellano (...) las corporaciones de carácter local o regional están obligadas a llevar en castellano los libros de registro."
Decreto de 11 de junio de 1926
“Art 1. Los Maestros nacionales que proscriban, abandonen o entorpezcan la enseñanza en su Escuela del idioma oficial en aquellas regiones en que se conserva otra lengua nativa, serán sometidos a expediente, pudiendo serles impuestas la suspensión de empleo y sueldo de uno a tres meses.
Art 2. En caso de reincidencia podrá acordarse su traslado libremente por el Ministerio de Instrucción pública y Bellas Artes a otra provincia donde no se hable más que la lengua oficial, en localidad de igual o menor vecindario. Artículo 3 . Si se tratase de Escuelas de Primera enseñanza públicas o privadas, cuyos Maestros no estén comprendidos en lo dispuesto en los anteriores artículos, podrán ser clausuradas temporal o definitivamente.”


Ditadura de Francisco Franco Bahamonde




Orden Ministerial sobre el Registro Civil del 18-V-1938
“Art. 1º En todo caso , tratándose de españoles, los nombres deberán consignarse en castellano."
Orden Ministerial sobre Cooperativas de 21-V-1938
“Queda terminantemente prohibido el uso de otro idioma que no sea el castellano(...)”
Orden Ministerial del 26-V-1938
"Queda terminantemente prohibido el uso de otro idioma que no sea el castellano en los títulos, razones sociales, Estatutos o Reglamentos, y en las convocatorias y celebraciones de asambleas, o Juntas de las entidades que dependan de este Ministerio."
Orden Ministerial de agosto de 1938
“Son nulas y sin valor legal las inscripciones que se hallen practicadas en idioma o dialecto distinto del idioma oficial castellano (...)”
Orden Ministerial sobre Hospedajes del 8-IV-1939
“Asimismo queda prohibido el empleo de términos distintos del español para nomenclatura de los hospedajes en España, sin perjuicio de que puedan usarse nombres geográficos del Extranjero en la titulación de los mismos(...)”
Orden Ministerial sobre Propiedad Industrial del 20-V- 1940
“Constituidos por palabras extranjeras o pertenecientes a dialectos distintos del idioma castellano que están en pugna con el sentimiento nacional y españolista (...)”
Circular sobre el uso del idioma por los funcionarios
“Todos los funcionarios que en acto de servicio se expresen en otro idioma que no sea el oficial del Estado, quedarán ipso facto destituidos (...)”. Neste mesmo ano ordénase que “todas las películas deberán estar dialogadas en castellano (...)”
Normas del Departamento de Cinematografía para la censura de películas de 1940
“Todas las películas deberán estar dialogadas en castellano prescindiéndose, en absoluto, de los dialectos (...)”
Orden del gobernador de Barcelona de 28 de julio de 1940
“1.-A partir de 1 de agosto todos los funcionarios contractuales de las corporaciones municipales de la región que se expresen en el exterior o en el interior de los edificios municipales en una lengua que no sea la del Estado serán inmediatamente destituidos, sin que tengan derecho a reclamar.
2.-Por lo que se refiere a maestros públicos y particulares, tal falta comportará la pérdida de los derechos a enseñar.
3.-Ninguna investigación contra los funcionarios será suspendida por falta de pruebas, y los indicios serán suficientes.”
Orden gobernativa de 31 de diciembre de 1951
Prohíbense os descursos en língua galega na Real Academia Galega.
Pero o peor de todo non é que se fixera hai moitos anos, é que aínda a día de hoxe se segue a impoñe-lo castelán por moito que nos queiran facer crer que somos nós os impositores.
Juan Carlos I de Bourbon e Governo socialista de José Luis Rodriguez Zapatero.




Real Decreto 1246/2008 de 18 de julio
“Anexo III. Parte I. 14. Las informaciones estipuladas en el apartado 1 deberán ser redactadas en la caja y en el envase de los medicamentos al menos en castellano.”
Neste caso não é proibição do uso dos idiomas cooficiais, é a imposição do oficial em todo o Estado. É o mesmo estilo da norma que pune àquelas lojas que não rotulam como mínimo em catalão..., porque se queixam de que essa norma impõe o catalão e não se queixam de que esta norma impõe o castelhano?
Há muitos casos deste estilo mas já vemos que nós documentamos a imposição histórica e atual do castelhano. A ver quando documentam que histórica e atualmente o galego está imposto em algum lugar. Todo isto sem chegar a falar da quantidade de vezes que na prática se imcumpre a teoría da legalidade saída do Parlamento de Galiza quando a maior parte dos profissionais do ensino decidem dar a aula na língua que eles decidem, na maioría dos casos sempre o castelhano.


Continuará...????
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...