Mostrar mensagens com a etiqueta Castelao. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Castelao. Mostrar todas as mensagens

domingo, 14 de abril de 2013

HISTÓRIA DA LÍNGUA: Séculos XIX e XX (até 1950)


Por José Manuel Barbosa

O Ressurgimento linguístico

Com a entrada do exército francês na Galiza, o país vai começar a se espreguiçar depois de três séculos de silêncio. A necessidade de chamar à gente à tropa para lutar contra o francês faz com que o galego seja utilizado como um instrumento útil para a captação mas também como instrumento literário. Fernández de Neiva, Pedro de Andrade, Bento Fandinho ou Nicomedes Pastor Díaz são os primeiros a redigirem textos na fala dos galegos embora muito vulgarizada e dialetizada.

Já expulsos os franceses e já morto Fernando VI da Galiza e VII de Castela, a Galiza vai deixar legalmente de existir como Reino. É em 1833 quando o Ministro de Isabel II (4), Javier de Burgos cria quatro províncias com a mesma conexão entre si do que qualquer delas com Almeria ou Cuenca, sem qualquer tradição histórica e com uma dependência a respeito de Madrid como não se conhecia antes. Esta situação faz movimentar o país em grupos contrários a esta repartição anti-histórica e desestruturadora duma realidade de mais de catorze séculos de existência. Desde agora só vai existir o Reino da Espanha, já mais nunca o Reino da Galiza. Com isto, rangem as consciências dos galegos de cultura e surge o chamado “Provincialismo”, movimento que visa a criação duma província única para salvar a realidade política e administrativa galega. Este Provincialismo, primitiva forma de galeguismo, conduz para um levantamento militar no 1846, denominado de “Revolução de abril” sufocada pelo exército espanhol que acaba fuzilando os seus lideres enquanto outros como Antolim Faraldo e Francisco Anhão vão poder fugir para Portugal.


A frustração política favorece uma saída cultural que deriva no cultivo da língua. São, portanto, as primeiras personalidades deste galeguismo literário Rosália de Castro, Eduardo Pondal e Curros Henriquez, cujas obras vão ser consideradas clássicas das nossas letras contemporâneas embora a sua língua seja um reflexo dos falares populares da altura histórica da que estamos a tratar, muito castelhanizados e muito vulgarizados. Aliás, outros autores de grande importância são Lamas Carvajal, Marcial Valladares ou Joám Manuel Pintos.

Os escritores da época, longe da tradição medieval e do seu conhecimento, botam mão daquilo que  lhes é mais familiar: a língua mais castelhanizada no léxico, gramática, morfologia, sintaxe e ortografia, ainda que contrariamente, os estudos posteriores tenham descoberto, construções gramaticais, morfo-sintáticas e até campos semânticos, na altura de uso comum, que mesmo servem para reafirmar as teses regeneracionistas do idioma por serem estas formas, legitimamente galegas, embora proscritas e mesmo proibidas da consideração como tais por coincidirem com aquelas formas escolhidas como padrão em Portugal.
Nesta altura histórica falamos num momento de preocupação a respeito da língua por parte dos galeguistas, que atendem a  problemática do seu uso, vontade de correção e estudo. Saco e Arce, Cuveiro Pinhol, ou outros, publicam gramáticas, dicionários e tratados sobre as suas recolhas de léxico. A Galiza, pobre economicamente e atrasada culturalmente produz mão de obra  para América. Os episódios da emigração são comuns durante esta época embora o sentimento pátrio faça com que também enxerguem ali, onde há cultura, o cultivo do pensamento relacionado com o país.

As preocupações nacionais traduzidas dum ponto de vista social e político recebem o nome de “Regionalismo”, sendo o marido de Rosália de Castro, Manuel Murguia o teórico do galeguismo mais comprometido.

Murguia só conta com a concorrência do também pensador Alfredo Vranhas, que parte de pressupostos mais “politicamente corretos”, quer dizer, menos comprometidos, até ao ponto de ser ele o fundamento do “galeguismo” oficial da Galiza autonômica dos fins do século XX e começos do século XXI sob governos não herdeiros do galeguismo histórico mas do franquismo mais anti-galeguista.


Texto

                                               Probe Galicia, non debes
                                               chamarte nunca española,
                                               que España de ti s´olvida
                                               cando eres, ay! tan hermosa.
                                               Cal si na infamia naceras,
                                               torpe, de ti se avergonza,
                                               y a nai que un fillo despresa
                                               nai sin corasón se noma.
                                               Naide porque te levantes
                                               che alarga a man bondadosa;
                                               naide os teus prantos enxuga,
                                               y homilde choras e choras.
                                               Galicia, ti nos tes patria,
                                               ti vives no mundo soia,
                                               y a prole fecunda tua
                                               se espalla en errantes hordas,
                                               mentras triste e solitaria,
                                               tendida na verde alfombra,
                                               ó mar esperanzas pides,
                                               de Dios a esperanza imploras.
                                               Por eso anque en son de festa
                                               alegre á gaitiña se oia,
                                               eu podo decirche:
                                               non canta, que chora.
                                              
                                               Rosalia de Castro: Cantares Gallegos
  
                                                     A Fala
                                               Nobre e armonïosa
                                               fala de Breogán,
                                               fala boa, de fortes
                                               e grandes sin rival;                                                                                                             ti do celta aos ouvidos                                            
                                               sempre soando estás
                                               como soan os pinos
                                               na costa de Froxan;
                                               ti nos eidos da Celtia
                                               e co tempo será
            un lábaro sagrado
                                               que ao trunfo guiará,
                                               fala nobre, armoniosa,
                                               ¡fala de Breogán!                                                            
                                              
                                               Ti, sinal misterioso
                                               dos teus fillos serás
                                               que plo mundo dispersos
                                               e sin abrigo van;
                                               e a aqueles que foran
           nunha pasada edá
           defensores dos eidos
                                               contra o duro román
                                               e que ainda cobizan
                                               da terra a libertá,
                                               nun pobo nobre e forte,
                                               valente, axuntarás,
                                               ¡oh, fala armonïosa,
                                               fala de Breogán!
                                               Serás épica tuba
                                               e forte sin rival,
                                               que chamarás ós fillos
                                               que aló do Miño están,
                                               os bós fillos do Luso,
                                               apartados irmáns
                                               de nós por un destino
                                               envexoso e fatal.
                                               Cos robustos acentos,
                                               grandes, os chamarás
                                               ¡verbo do gran Camoens,
                                               fala de Breogán!

Eduardo Pondal. Queixumes dos pinheiros

O século XX na Galiza (até 1950)

O mundo da política vê aparecer as agrupações de caráter galego e galeguista, e mesmo de defesa da língua face ao castelhano. Começam portanto as disputas entre os seguidores dum achegamento ao português e aqueles outros que defendem qualquer forma de isolacionismo.

Em 1902 o governo emite um Real Decreto que pune os mestres que ministrem as aulas em galego e no entanto o galeguismo cria a Real Academia Galega em 1906, o jornal “A Nossa Terra” em 1907,  e as Irmandades da Fala em 1916 com finalidades galeguizadoras, chefiada por personagens de grande importância durante o século que agora começa: Vicente Risco, Vilar Ponte, Castelao ou Outeiro Pedraio...Os primeiros parecem seguir critérios mais ilustrados e cientifistas do ponto de vista filológico-linguístico embora os segundos aceitem um populismo que quer ser mais pragmático e melhor aceitado pelo “stablishment” político-cultural. O século XX vai ser especialmente importante porque vai ser quando se reivindique a língua dos galegos com muita mais força do que no passado, mas em troca, vai ser quando a perda de falantes vai ser mais evidente.


As Irmandades da Fala em 1918 declarar-se nacionalista ao considerar a Galiza como uma Nação por possuir todos os condicionantes para ser considerada como tal. O fim da Primeira Guerra Mundial, a independência de muitos países do Leste da Europa sob poder austro-húngaro, turco e/ou russo,e a criação da Sociedade das Nações que propunha a aplicação dos catorze Pontos de Wilson têm muito a ver com tudo isso.

Os próprios galeguistas de começo do século e nomeadamente o grupo de Ourense vão criar a revista “Nós” cujo labor em favor da cultura galega, é fundamental para percebermos o galeguismo do século XX. O seu campo de investigação abrange tudo aquilo que possa ser definido como galego, num labor imenso de recuperação etnográfica, históriográfica, geográfica, artística e linguística até. Cria-se o Seminário de Estudos Galegos dedicado ao estudo da língua, onde se vão dar os primeiros desencontros entre os favoráveis à convergência com o resto da lusofonia/galeguia e os que posteriormente serão denominados de isolacionistas ou elaboracionistas.

Politicamente a etapa é muito interessante por ser a primeira vez  que houve uma representação galeguista importante no parlamento espanhol de Madrid. É a Segunda República espanhola nascida em 1931 que vê uma representação galega nas Cortes Espanholas levada pelos dois partidos políticos galegos da altura. A ORGA (Organização Republicana Galega Autónoma) e o PG (Partido Galeguista).


Do grupo das Irmandades da Fala da Crunha sai em setembro de 1929 um partido político de pendor galeguista conservador, a ORGA (Organização Republicana Galega Autónoma) que vai chegar no seu momento a pôr um político galego, Santiago Casares Quiroga, na chefia do governo republicano espanhol em maio de 1936. Mas é na Assembleia de Ponte Vedra em 1931 que as Irmandades decidem organizar o Partido Galeguista de feliz memória para a história recente do nosso País. Entre ORGA -que passa a denominar-se posteriormente Federação Republicana Galega (FRG) e mais tarde Partido Republicano Galego (PRG)-, o PG e outros deputados galegos compõem o grupo parlamentar Minoria Galega do Congresso com 19 deputados que serão os que elaborem o Projeto de Estatuto de Autonomia de 1936.

O PG por seu lado vai dar grandes vultos como Daniel R. Castelao, Outeiro Pedraio, Alexandre Bóveda..., que serão quem conquistem o primeiro Estatuto de Autonomia da Galiza. Eles é que vão participar na elaboração e conquista para a Galiza do Estatuto aprovado em junho de 1936, pouco antes do levantamento fascista do mês de julho.

A guerra frustra toda a tentativa de autogoverno exercendo uma repressão brutal contra o nacionalismo galego que vê morrer a muitos dos seus dirigentes -como no caso de Bóveda ou Casal- ou vê o exílio de outros como o caso de Castelao. Dentro da Galiza o PG fica desfeito e em mãos de dirigentes, ameaçados pelo poder e com risco das suas vidas. Perante isso, optam pela dissolução do partido evitando com isso a vantagem futura duma organização clandestina que poderia favorecer a recuperação do partido quando a ditadura chegasse ao seu fim.


O General Francisco Franco, alça-se em rebeldia contra a República legalmente constituída dominando a Galiza desde os primeiros meses. Os franquistas assassinam a todos aqueles opositores que se tivessem distinguido por defenderem os interesses e as ideias galeguistas bem como outros pensamentos políticos sempre contrários aos golpistas. Muitos dos galeguistas, lembrando a situação do 1846, fogem da Espanha, desta vez para a América onde se organizam. Enquanto na própria Galiza, a desgaleguização dos modos de vida e a imposição do castelhano tornam-se brutais. Os meios de comunicação e os métodos de controlo de massas incluída a rádio e a TV criadas desde os anos 50 levam a única língua oficial do Estado às moradas dos galegos às escolas, à igreja e à vida de algumas cidades que vivem a perda da sua galeguidade pouco a pouco
.
Sabido é por todos que o galeguismo na Argentina é o que vai manter o lume acesso da defesa do país e da língua em mãos do liderado de Daniel Castelao quem no seu livro “Sempre em Galiza” marca as linhas a seguir no futuro duma possível queda do poder político anti-galego. Castelão morre em Buenos Aires em 1950 defraudado e desiludido pelos factos acontecidos tanto internacionalmente como dentro da Galiza e do Estado Espanhol. Haverá que aguardar a morte do ditador para ver que acontece com a Galiza...


Textos

A fala galega

            Na Península Ibérica, desprendéronse do baixo latín medieval tres lingoas romances que inda hoxe a dividen en tres bandas verticaes (ficando ó Norte o angulo euskérico).
                Valle-Inclán carauterizounos cunha xenial comprensión da índole social dos pobos das tres falas: “Tres romances se formaron na Península -di-: catalán de comerciantes, galego de labradores e castelao de dominadores”.
                Está recoñecido por cantos se ocupan destas cousas, que, de tódolos vínculos sociaes, é a fala a que máis sopara e carauteriza ós pobos, porque é o máis espirtual de todos, é o que conforma o pensamento e fai a maneira de ser das xentes. O troque de língoa determina, na maor parte dos casos, a dexeneración espirtual dun pobo. A Cuestión é deferente prós individos do que prás nacionalidades. A proba é que a imposición da língoa foi sempre unha violencia que non descoidou ningún imperialismo: foi empregada por Austria cos checos e cos húngaros, por Prusia cos polacos, por Francia cos vascos i os provenzaes, por Castela cos catalás e connosco.
                Mais a pesar da rabia conque o presiguen, o galego vive, fálase polas catro quintas partes da poboación, i achase hoxe nunha das súas épocas de maor frolecemento literario, convertíndose en istrumento de espresión centífica e de produción filosófica.
            Agora, o galego i o portugués son dúas formas dialeutaes do mesmo idioma: esto indica que nós temos un maor parentesco con Portugal do que con Castela. Tres falas, tres civilizaciós; nós pertencemos á civilización da banda oucidental, e culturalmente, pois que esí é filolóxicamente, nada temos que ver coas outras dúas. Queiramos ou non, esto trábanos fortemente, estreitamente con Portugal e coa civilización portuguesa.

Vicente Risco .Teoria do nacionalismo galego.1920

 Texto
            A terra galega é, ao mesmo tempo, unha entidade étnica, pero de dificultosa reconstrución política, porque a fronteira portuguesa róubanos a espranza de anovar en breve a comunidade nacional dos tempos suevos e visigóticos. Con todo, é doado esperar que o Bierzo e demáis comarcas limítrofes de Ourense e Lugo, se incorporen ao seo da súa nación natural, e que o tempo -gran curandeiro dos erros hestóricos- posibilite a reconstrución total da nosa unidade. Non se pode creer que o rio Miño, vello pai de Galiza -representado na franxa azul da nosa bandeira- siga sendo un lindeiro perdurable de dous Estados.
                Galiza é a mellor esquina do solar hispánico, cabo do mundo antigo e avanzada de Europa no mar inmenso da liberdade. A arquiteitura barroca do noso chán, labrada en pedra granítica, está sempre coberta por un manto de zugoso verdor. Os montes son redondos como peitos de muller e as serras son como lombos de boi cebado. Os vals son ledos e farturentos. O mar tolea de carraxe cando non-o deixan penetrar na terra; pero cando entra, quédase adormecido no leito das rias. Galiza é unha unidade territorial armónica, de formas e coor, perfeitamente diferenciada do resto da Hespaña.
                Un fillo de Galiza pode iñorar que o seu idioma labrego e mariñeiro (“rustico”, como din os catedráticos casteláns), fose antano a língoa lírica de toda Hespaña; pero non hai galego que non se sinta orguloso de ser fillo da terra mais fremosa do mundo. Cando un galego entra nas planuras de León ou de Zamora, síntese en terra allea, invadido pol-a tristura que producen os desertos. Cando entra en Asturias ten que afacer os seus ollos a un novo estilo de paisaxe. Pero cando traspón a fronteira portuguesa, síntese na propria terra, e non dá creto ás arbitrariedades da política hestórica.

            Castelao. Sempre en Galiza. Cap. V. Livro 1º.

terça-feira, 8 de janeiro de 2013

Castelão censurado ontem e hoje.


Por José Manuel Barbosa

Em 7 de janeiro de 1950  morre Castelão. Faz hoje 63 anos da sua morte.

Finalizada a Guerra de 1936-39, vieram anos de escuridão, tristeza, medo, repressão, falta de liberdade e mesmo de censura política exercida por todo o Estado, incluída a Galiza.

Perante a morte de Castelão, o dia 7, a censura do regime franquista em Espanha fez com que os jornais recebessem a seguinte consigna enviada pela "Dirección General de Prensa" a todos os jornais espanhóis o dia 8 de janeiro, uma vez que aconteceu o óbito do galeguista:



"Habiendo fallecido en Buenos Aires el político republicano y separatista gallego Alfonso Rodríguez Castelao se advierte lo siguiente:


La noticia de su muerte se dará en páginas interiores y a una columna.


Caso de insertar fotografía, esta no deberá ser de ningún acto político.


Se elogiarán únicamente del fallecido sus características de humorista, literato y caricaturista.


Se podrá destacar su personalidad política, siempre y cuando se mencione que aquella fue errada y que se espera de la misericordia de Dios el perdón de sus pecados.


De su actividad literaria y artística no se hará mención alguna del libro “Sempre en Galiza” ni de los álbumes de dibujos de la guerra civil.


Cualquier omisión de estas instrucciones dará lugar al correspondiente expediente.".


A dia de hoje, os herdeiros dos que deram esta ordem entregam cada ano as Medalhas de Galiza com o nome de Castelão
Não há muito que acrescentar, só que na Galiza de hoje achamos em falta uma figura da inteligência e da talha política do rianjeiro. Se ele estivesse presente a dia de hoje, a Galiza seria mais Galiza e seria menos dependente das linhas diretrizes absurdas, inadequadas e agressivas que desde Madrid se indicam e se executam em detrimento do nosso País. 



terça-feira, 13 de novembro de 2012

O tratamento do universalismo e a endofobia nos nossos clássicos


Por José Manuel Barbosa

O amor ao próprio tende a valorizar a sua cultura como algo que é património de todos. Nem só dos nacionais que falam a sua língua ou usam a cultura autótone.

No momento atual estamos vendo como um poder contrário à língua dos galegos favorece o desconhecimento, a ignorância, para favorecer a entrada dos elementos linguísticos alheios que acabar impondo com maior um menor violência uma substituição linguística que em nada favorece Galiza. Os novos galegos são educados em castelhano maioritariamente embora a sua língua inicial seja o seu galego particular. Educam-se para que apanhem consciência de que a fala que eles têm por ancestral não se reconheça como uma língua universal e transnacional. Esta tem uns limites estreitos que coincidem com o território administrativo que os gere sem lhes ensinarem que o mundo é muito grande e nele há muita humanidade com a que podemos nos entendermos sem mudarmos para qualquer outra língua franca, conhecida ou não. Essa ideia tira-lhe utilidade. Não serve para andar pelo mundo que para isso está o castelhano.

Os nossos velhos galeguistas conheciam este facto. Conheciam que os galegos tinham um instrumento de comunicação internacional embora o seu uso fosse muito deficiente por desconhecimento da póla mais viçosa conhecida no mundo com o nome de português. Todos eles, ou pelo menos a maior parte deles, deu a conhecer as vantagens que um galego tem à hora de dominar uma das línguas mais estendidas do mundo. Essa extensão e utilidade é algo muito pouco admirada e desejada por aqueles que gerem ainda a dia de hoje a nossa vida linguística. A razão não é limpa. A razão é muito obscura. É a vontade de matar a língua dos galegos e impor a sua por acima de razões linguísticas e benefícios psicológicos e económicos.

Vejamos que ideia de universalismo tinham os nossos clássicos:


“Galiza e Portugal estreitadas ao fin supoñerian unha expansión cultural de idioma diferente do castelán tan extensiva cuase como a diste na península a camiño de rivalizar tamén na América, no baluarte do Brasil”

António Vilar Ponte. Pensamento e Sementeira. Pág 213

“Santo idioma, idioma inmortal, polo que a nobre Lusitania nos tende os seus brazos hirmáns dicíndonos que para él ainda pode haber unha nova hexemonía novecentista! Que tanto galaico-portugués como castelán se falará de novo en América...Que o galaico-portugués, o castelán e o inglés son tres idiomas chamados a loitar por superarse no Novo Mundo. E virá un forte pangaleguismo traguendo a luz para a caduca iberia”

A.Vilar Ponte. A Nosa Terra. nº 60

“O portugués é un fillo do galego e entre os dous non hai mais capitalmente que diferenzas fonéticas que non son tan grandes quizais como as que existen entre o andaluz e o castelán. Si nosoutros empregamos a ortografia histórica galaico-portuguesa teremos salvado a dificultade que separa ambas as duas língoas e daremos ao galego un carácter mais universal, facéndoo accesible ao maior número de homes.
Foi un mal da literatura galega aislarse mediante a sua ortografia. Escrita com ortografía portuguesa houbera corrido mais facilmente o mundo e isto tería influído na vitalidade do noso idioma e do noso pobo, pois ambos van intimamente unidos”

Johan V. Viqueira
Pol-a reforma ortográfica.
A Nosa Terra. nº 43. Pág. 1

“Galiza, como grupo étnico, tem dereito a diñíficar a língoa que o seu proprio xenio creou, porque é una língoa capaz de ser vehículo de cultura universal, porque lle sirve para comunicar cos povos de fala portuguesa”

Castelao. Sempre en Galiza. Pág. 108

“Quen son os que tratan d’arredarse do resto do mundo, nosco –os galeguistas- que falando o nosso idioma conquerimos entendernos com portugueses, brasileiro ou vosco –os desleigados- que por poñer toda-las forzas na defensa do castelán, creendo supremo hacedor, tedes que sere eistraños antre aquelas xentes, co-as que nosco, sin ningún sacrifício, faguemos entendernos?”

Xosé Ares Miramontes
O galego é de moito proveito.
A Nosa Terra nº 72. Pág 3

“Dispois de todo, a lingua nosa é a portuguesa –un, galego modernizado, outra, portugués antigo- xa casi comparte a hexemonía no mundo de civilización latina c’o castelán e acabará por compartilo por inteiro.”

Portugal e Galicia
Unha festa dina de lembranza.
A Nosa Terra. nº 58. Pág 4


Ódio a todo aquilo que cheire a português

Mas o poder, conhecidos estes argumentos e desejoso de que não se estendessem, criou mais uma razão e mais um obstáculo para que os homens e as mulheres galegos do comum, arraigados e amantes do seu, não continuassem adiante no processo de reconhecimento duma realidade que lhes abria as portas dum poderoso mundo no que não só faríamos parte, mas também não seríamos uma parte qualquer. O nosso lugar nesse mundo seria o ponto matricial.
O ensino e os média parciais e servidores de quem não tem em muita estima aquilo de que podemos considerar nosso, apresentam um paradigma que não se corresponde com a realidade que as ciências da linguística apresentam, favorecendo posteriormente uns prejulgamentos que em nada ajudam a um aproveitamento total da nossa língua. Esses prejulgamentos favorecem racismos endógenos, quer dizer endofobias e auto-racismos que se estendem, estes sim, por ali por onde se pode estender a consciência: pelo mundo do qual somos matriz....já não só para não nos reconhecermos, mas para que nós próprios odiemos aquilo que o poder considerou sempre inferior: Portugal e o seu mundo civilizacional. Quem não ouviu alguma vez ou mesmo viu com os seus próprios olhos um comentário ou um ato racista contra um português ou algo procedente de Portugal? Para que isso? Que finalidade tem esse racismo na Galiza?

Portugal foi o único país da Península Ibérica que não consolidou a sua pertença à Monarquia Hispânica. O único país que tem uma língua que pode concorrer com a “lengua común”. O único que dignificou a sua legítima não inclusão num projeto nacionalitariamente impositor.

Os galegos menos vinculados às letras, menos evoluídos inteletualmente, acolheram sempre e acolhem com mais facilidade este tipo de prejuízos, sem se darem conta que ir contra algo que criou o seu próprio povo é ir contra a sua própria individualidade num ato de inconsciência que serve para vilipêndio de próprios e estranhos. Algo que não se explica se não é por falta de cultura, por falta de informação e em muitos casos por motivo duma pailanice integral que sobrevoa a vida dos galegos alimentado por um poder vírico e doentio. Talvez medo a se reconhecerem "muito portugueses" e nada castelhanos... Dizem que a ignorância é atrevida...

Que dizem os galeguistas históricos...?

“...y la huella de dicha nefasta influencia es tan notoria, como puede observarse viendo hasta que punto muchos de nuestros paisanos, sin razón alguna para ello en proceso inconscientemente hijo del prejuicio centralista, se hacen eco del odio de Castilla hacia Cataluña y Portugal, aún cuando con Portugal tengamos una comunidad de lengua y de Cataluña no hayamos jamás recibido un solo agravio”

A.Vilar Ponte. Pensamento e Sementeira. Pág. 261

“...fermosa práitica cultura a dos nosos señoritos e a dos tristes gobernos centralistas que nos arredou e sigue arrendándonos de Portugal e do mundo portugués cada vez mais”.

António Vilar Ponte. A Nosa Terra. Nº 56. Pág. 1

“...y queda tambén, por lo tanto, condenado para siempre el dicho ignaro de los que a los gallegos que depuran su lengua los califican, como si esto fuese defecto, de aportuguesados”

A.Vilar Ponte
Pensamento e Sementeira. Pág 152

Acrescentamos a isto que em Portugal houve e ainda há hoje, ainda que em menor medida, um sentimento anti-galego que serviu de forma de maltrato aos portugueses do Norte. Tradicionalmente os sulistas nomearam os nortenhos de galegos. Às vezes despetivamente, outras simplesmente como uma forma de identificativo étnico inconsciente que nos leva a acreditar na existência para eles dum continuum humano que não para no Minho nem na raia seca galaico-portuguesa.

“...os lisboetas bulrábanse igoalmente dos portugueses do norte porque éstes eran galegos”

Castelão. Sempre en Galiza. Pág 338

“E dende Lisboa non se ve nin se sinte a necesidade de Galiza, porque tampouco está aló o berce de Portugal”

Castelão. Sempre en Galiza. Pág 335-336

Não sabemos o que aconteceria nas consciências dos galegos se em vez de limitarmos ao Sul com esse Portugal supostamente subdesenvolvido que nos apresentou sempre a Coroa castelhana tivéssemos um Portugal poderoso como podem ser hoje o Reino Unido, os EUA ou a Alemanha. Talvez com essa imagem de poder, os galegos teriam mais consciência de pertença a uma comunidade linguística e étnica galaica que transcendesse as fronteiras políticas impostas por uma história que como sabemos sempre é escrita pelos interesses de uns poucos por acima de uns muitos. Talvez o conceito de reintegração linguística fosse mais fácil de expor e talvez o poder madrileno tivesse mais respeito por uma realidade que ainda hoje vive e permanece apesar das políticas linguísticas e nacionalistas pró-castelhanas.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...